Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας- Το δωμάτιο

Free eBooks Daily: Married or... merry? by Kate Papas

Free eBooks Daily: Married or... merry? by Kate Papas: Read A Sample Available for: Kindle, Computer, Tablet, Smartphone Genre: Humor Price: FREE  (limited time) Link...

ΥΙΕ ΜΟΥ, ΥΙΕ ΜΟΥ!

Έπρεπε να το ακούσω κι αυτό! «Δεν ξέρεις να μεγαλώνεις αγόρια». Και να μου το λέει ποιός; Ο Βενιαμίν μου, ο μοσχαναθρεμμένος.

Πιθανότατα βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι, να έχει και δίκο το αγόρι μου. Γιατί αν δεν τον είχα μεγαλώσει “λάθος”, δεν θα τολμούσε να μου εκστομίζει κατάμουτρα παρόμοιες φράσεις.

Και να σκεφτεί κανείς οτι ήθελα να καινοτομήσω, να μην διαπράξω τα ίδια σφάλματα με τη μητέρα ή την πεθερά μου. Φαίνεται γλίτωσα -αν γλίτωσα- απ’ αυτά, αλλά δημιούργησα άλλα, δικής μου επινοήσεως.

Και τι ήθελα δηλαδή; Τα αγόρια μου να μην είναι παλαιάς –κακής- κοπής. Να ξεφύγουν απο τα πρότυπα που θέλουν τους άντρες πλησιέστερα προς τη ζούγκλα και σε μεγαλύτερη απόσταση απο αυτό που ονομάζουμε «πολιτισμό».Να μην βασίζουν τις σχέσεις τους στην «ανισότητα των φύλων» και την δήθεν «φυλετική υπεροχή», αλλά στην αμοιβαία κατανόηση, τις αρχές της ισοτιμίας , της δικαιοσύνης και πάνω απ’ όλα της ανθρωπιάς.

Φαίνεται όμως πως η κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη για παρόμοιες αλλαγές. Και πιθανόν οι ίδιες οι γυναίκες να παρεξηγούν τον νέο τύπο αρσενικού, θεωρώντας το αδύναμο, υποδεέστερο του παλαιού. «Άμα ο άντρας δεν ρίχνει και καμία φάπα –δεν τραβάει και κανένα κέρατο, καμιά χριστοπαναγία...»

Η αλήθεια επίσης είναι οτι στην εποχή μας οι κοινωνικοί ρόλοι έχουν υποστεί κοσμογονικές αλλαγές. Κια δεν είναι σπάνιες οι φορές που γυναίκες αναλαμβάνουν να «συμπληρώσουν» αυτά που τα σύγχρονα αρσενικά «παραλείπουν» (ειδικά άν είχαν την αμφιλεγόμενη τύχηνα διαθέτουν μια “μανούλα” σαν και του λόγου μου...)

Και τότε, ακούς και βλέπεις γυναίκες να φέρονται χειρότερα κι απο άντρες  του περασμένου αιώνα, δηλαδή της εποχής μου!

Στην πρώτη μου απορία, αν όντως «Δεν ξέρω να μεγαλώνω αγόρια» έρχεται τώρα να προστεθεί και μια δεύτερη: «Μήπως και οι μητέρες των κοριτσιών δεν ξέρουν να μεγαλώνουν κορίτσια»;

Ή μήπως απλά, πολύ απλά αυτή είναι η φυσιολογική, μοιραία, αναπόφευκτη –όπως θέλετε ονομάστε την- εξέλιξη των πραγμάτων;

Μήπως;

Η ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΗΝ ΓΑΤΑ

Σε εποχές ανεργίας  των δημοσιογράφων, και όχι μόνον- κανένας κλάδος δεν γλίτωσε- μ’ έπιασε και εμένα ν’ αρχίσω να δημοσιεύω κείμενα!

Πώς λέμε; "Ότι θυμάσαι χαίρεσαι"; Έτσι ακριβώς!

Για καλή μου τύχη, ζούμε στην εποχή του Διαδικτύου. Διαφορετικά, τα γραπτά μου θα τα έτρωγε το σκοτάδι μιας υπόγειας αποθήκης, ή ίσως η μούχλα ενός κακοαεριζόμενου παταριού. (Αυτά τα "περι Διαδικτύου" να τα θυμηθώ την επόμενη φορά που θ’ αρχίσω να ουρλιάζω σαν υστερική στο γιο μου να ξεκολλήσει από το ρημαδοκομπιούτερ.)

Θα μου πείτε τώρα: "Και ποιος θα σε διαβάζει κυρά μου;"

Απάντηση: "Μα το πρόβλημά δεν είναι να με διαβάζουν. Το πρόβλημά μου είναι να γράφω!!! Ή, όπως λέει και το παλιό σουξέ ¨"Θέλω να τα πω χωρίς να με ρωτήσουν".

Κι έπειτα –πού ξέρεις;- όλο  και κάνας άτυχος, κάνας άνεργος, (κι έχουμε μπόλικους τέτοιους στις μέρες μας), κάνας περίεργος, μπορεί να σκοντάψει επάνω μου! Και μην σας τρομάζει η φράση "Η περιέργεια σκότωσε την γάτα". Εδώ δεν πρόκειται να σκοτωθεί κανείς. Εκτός από μένα -εννοείται- που θα πρέπει να σκοτώνομαι προκειμένου να κρατάω ενήμερο το παρόν  ιστολόγιο.

Γιατί, βεβαίως, δεν σκοπεύω να σας αφήσω να μου ξεφύγετε έτσι εύκολα . Όχι πουλάκια μου! Μπορεί να πέσατε επάνω  μου "κατά  τύχη"  ( από ατυχία, έστω) αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αποκλείεται να επιστρέψετε -"κατ’ επιλογήν" αυτή τη φορά. Αρκεί να έχω κάτι να σας πω. Κάτι που θα σας ιντριγκάρει όχι τόσο γιατί θα είναι πρωτάκουστο, αλλά επειδή θα το έχω "μαγειρέψει" έτσι ώστε από δυσάρεστο και αγχογόνο να έχει μετατραπεί σε κάτι ανάλαφρο και διασκεδαστικό.

"Γίνεται;" Θα με ξαναρωτήσετε. "Και παραγίνεται" σας απαντώ.

 Έχετε πάει ποτέ σε κηδεία; Έχετε δει κάτι γέλια που πέφτουν στο κυλικείο την ώρα του καφέ; Τι σημαίνει αυτό; Πώς δεν τον αγαπούσαν τον μεταστάντα; (Εντάξει, ίσως όχι όλοι, αλλά κάποιοι, σίγουρα ναι) Προς τι ο γέλως το λοιπόν; Πολύ απλά επειδή το γέλιο είναι το ισχυρότερο αντίδοτο στον πόνο. Και επειδή η ζωή συνεχίζεται. Κι ακόμα, επειδή βίος χωρίς γέλιο είναι αβίωτος.

Στο κάτω-κάτω, αν το καλοσκεφτείτε, το γέλιο είναι απο τις λιγοστές  ανέξοδες απολαύσεις που μας απέμειναν.

Αυτά, λοιπόν, για εισαγωγή.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Κι εύχομαι η "περιέργειά" σας να διατηρηθεί σε βάθος χρόνου. Καθώς και η διάθεσή μου να μοιράζομαι σκέψεις μαζί σας .

Φιλάκια

Μανούλα