ΥΙΕ ΜΟΥ, ΥΙΕ ΜΟΥ!

Έπρεπε να το ακούσω κι αυτό! «Δεν ξέρεις να μεγαλώνεις αγόρια». Και να μου το λέει ποιός; Ο Βενιαμίν μου, ο μοσχαναθρεμμένος.

Πιθανότατα βέβαια, τώρα που το ξανασκέφτομαι, να έχει και δίκο το αγόρι μου. Γιατί αν δεν τον είχα μεγαλώσει “λάθος”, δεν θα τολμούσε να μου εκστομίζει κατάμουτρα παρόμοιες φράσεις.

Και να σκεφτεί κανείς οτι ήθελα να καινοτομήσω, να μην διαπράξω τα ίδια σφάλματα με τη μητέρα ή την πεθερά μου. Φαίνεται γλίτωσα -αν γλίτωσα- απ’ αυτά, αλλά δημιούργησα άλλα, δικής μου επινοήσεως.

Και τι ήθελα δηλαδή; Τα αγόρια μου να μην είναι παλαιάς –κακής- κοπής. Να ξεφύγουν απο τα πρότυπα που θέλουν τους άντρες πλησιέστερα προς τη ζούγκλα και σε μεγαλύτερη απόσταση απο αυτό που ονομάζουμε «πολιτισμό».Να μην βασίζουν τις σχέσεις τους στην «ανισότητα των φύλων» και την δήθεν «φυλετική υπεροχή», αλλά στην αμοιβαία κατανόηση, τις αρχές της ισοτιμίας , της δικαιοσύνης και πάνω απ’ όλα της ανθρωπιάς.

Φαίνεται όμως πως η κοινωνία δεν είναι ακόμα ώριμη για παρόμοιες αλλαγές. Και πιθανόν οι ίδιες οι γυναίκες να παρεξηγούν τον νέο τύπο αρσενικού, θεωρώντας το αδύναμο, υποδεέστερο του παλαιού. «Άμα ο άντρας δεν ρίχνει και καμία φάπα –δεν τραβάει και κανένα κέρατο, καμιά χριστοπαναγία...»

Η αλήθεια επίσης είναι οτι στην εποχή μας οι κοινωνικοί ρόλοι έχουν υποστεί κοσμογονικές αλλαγές. Κια δεν είναι σπάνιες οι φορές που γυναίκες αναλαμβάνουν να «συμπληρώσουν» αυτά που τα σύγχρονα αρσενικά «παραλείπουν» (ειδικά άν είχαν την αμφιλεγόμενη τύχηνα διαθέτουν μια “μανούλα” σαν και του λόγου μου...)

Και τότε, ακούς και βλέπεις γυναίκες να φέρονται χειρότερα κι απο άντρες  του περασμένου αιώνα, δηλαδή της εποχής μου!

Στην πρώτη μου απορία, αν όντως «Δεν ξέρω να μεγαλώνω αγόρια» έρχεται τώρα να προστεθεί και μια δεύτερη: «Μήπως και οι μητέρες των κοριτσιών δεν ξέρουν να μεγαλώνουν κορίτσια»;

Ή μήπως απλά, πολύ απλά αυτή είναι η φυσιολογική, μοιραία, αναπόφευκτη –όπως θέλετε ονομάστε την- εξέλιξη των πραγμάτων;

Μήπως;